dogmat

Zaakceptowaliśmy dogmat, że uzdrawianie jest wyłącznie domeną lekarzy, pielęgniarek i innych pracowników służby zdrowia. Jesteśmy też przekonani, że medycyna uprawiana przez fachowców tego typu jest przede wszystkim dyscypliną logiczną, opartą na metodach pochodzących z nauk przyrodniczych. Etos jest taki, że medycyna zachodnia była z nami od nie­pamiętnych czasów, a inne systemy leczenia są trzecio­rzędnymi usiłowaniami konkurowania z nią. Mamy tendencję do przeciwstawiania „właściwych", „odpo­wiedzialnych" i „naukowych" lekarzy wraz z ich pa­cjentami „niewłaściwym", „nienaukowym", „nieodpo­wiedzialnym" innym uzdrowicielom, w ogóle do prze­ciwstawiania „nauki" i „magii". W rzeczywistości jest tak, że wierzenia i zjawiska oparte na naukach przy­rodniczych koegzystują z wierzeniami i zjawiskami nie wyjaśnionymi przez te nauki. Co więcej, oficjalna me­dycyna — bez rozgłosu zresztą — posługuje się już dość szeroko akupunkturą, a także hipnozą w działal­ności klinicznej, stomatologii i psychoterapii. Zgadza­my się, że istnieje pluralizm doznań ludzkich w cier­pieniu, ale nie chcemy przyjąć do wiadomości plura­lizmu form szukania pomocy w cierpieniu: faktu, że chorzy mogą obierać różne drogi, aby doznać ulgi w dolegliwościach fizycznych, emocjonalnych i społecz­nych. W wyniku tak medykocentrycznego nastawienia nie­mal nic nie wiemy o innych systemach lecznictwa. Brakuje systematycznych opisów najważniejszych sfor­malizowanych systemów lecznictwa, np.: chińskiego, hinduskiego (przynajmniej trzech głównych typów), meksykańskiego, spirytualnego. Światowa Organizacja Zdrowia podjęła próbę przełamania oporów medycyny konwencjonalnej. Opracowany został długofalowy pro­gram w dziedzinie medycyny tradycjonalnej.