nikt o nią nie dba i nikt jej nie kocha

Podczas coraz częstszych wystąpień publicznych Diana przeważ­nie wygląda olśniewająco; uczestnicząc w pracach organizacji charytatywnych sprawia wrażenie zatroskanej i przejętej; w trak­cie oficjalnych spotkań jest poważna i skupiona; ćwicząc codzien­nie w siłowni wygląda na osobę silną i zdrową. Jednak, mimo to ci, którzy ją dobrze znają, dostrzegają cień dręczącego ją nie­pokoju.

Nadal zdarza się, że Diana bez żadnego powodu wybucha płaczem, zaciska wargi w chwilach, gdy opuszcza ją pewność siebie i wygląda na zagubioną nawet wśród przyjaciół. Teraz, kiedy jej synowie są w szkole z internatem, siostry ze swymi rodzinami daleko od Londynu, a matka w Szkocji, wydaje się, że Diana angażuje się tylko w związki z ludźmi, których istnienie musi ukrywać i z którymi nie chce być widywana publicznie. Związki takie dają jej poczucie pewności i satysfakcji.

Od chwili gdy opinia publiczna w pełni uświadomiła sobie, że księżna Walii odsunęła się od Karola, Diana przybrała pozę osoby samotnej i niezbyt szczęśliwej. Jej aktualny publiczny wizerunek zdaje się być nieco wymuszony; uśmiech jest mniej naturalny, a zachowanie i gesty bardziej wyważone i o wiele mniej spontanicz­ne. I nic w tym dziwnego. W domu, w zaciszu pałacu, skryta przed ludzkim wzrokiem, często wpada w szał, płacze ze złości i lituje się sama nad sobą, że tak naprawdę to nikt o nią nie dba i nikt jej nie kocha.

Przez ostatnie dwa lata Diana musiała rozstrzygnąć niewiarygod­ny dylemat i uważa, że nie do końca jej się to udało. Może być nieszczęśliwa z powodu obecnej sytuacji, ale nie ma pojęcia, co zrobić ze swoim przyszłym życiem.

Jej sytuację pogarsza brak kogokolwiek, mężczyzny czy kobiety, kto mógłby być dla niej wzorem, pokierować nią lub służyć radą. Po śmierci ojca Diana odsunęła się od matki, Frances Shand Kydd i od swojego brata Karola, lorda Spencera.