Patriotyzm Jana Pawła II

Patriotyzm (łac. pater - ojciec; patria - ojczyzna) to umiłowanie ojczyzny; zdolność poświęcenia się dla niej; przedkładanie nadrzędnych wartości niepodległości i suwerenności nad własne cele, gotowość do ich obrony, nawet za cenę życia. To stawianie dobra swego kraju ponad partykularne interesy własnej klasy, profesji czy partii; solidarność z własnym narodem, ale połączona z szacunkiem dla innych narodów i poszanowaniem ich suwerennych praw. Często, choć nie we wszystkich językach i ideologiach, przeciwstawiany nacjonalizmowi,
Jako takie przywiązanie do ojczyzny i taka solidarność z własnym narodem, którym nie towarzyszy wrogość do innych narodów i chęć ich nia (cechy nacjonalizmu), zaś duma narodowa nie przekształca megalomanię,

Karol Wojtyła od samego początku wychowywał się w atmosferze miłości ojczyzny. Slady tego można zobaczyć już w jego twórczości - np. poemat „Hiob" (1940 r.jest wielką metaforą cierpiącej Polski Podobnie w napisanym w tym samym roku dramat „Jeremiasz", w którym ukazane są dwa sposoby odzyskania wolności: odrodzenie moralne narodu (postać ks. Piotra Skargi) oraz wytrwałej walki zbrojnej (hetman Stanisław Żółkiewski). Obie drogi były później
wielokrotnie przypominane przez Wojtyłę w czasie posługi kapłańskiej i papieskiej. W zbiorze „Poezje wybrane" (1983 r.) napisał, że ojczyzna, jest dla niego „wyrażeniem siebie'', „zakorzenieniem" „granicą, która przebiega ku innym" i która „wszystkich ogarnia" wreszcie skarbem, który trzeba „pomnożyć, poszerzyć". Ujawnia się tu wielki patriotyzm ;
Papieża, jego przywiązanie i oddanie ojczyźnie. W sposób szczególny ten patriotyzm było widać podczas pielgrzymek do Polski. Papież zawsze całował swoją rodzinną ziemię, spotykał się z kombatantami lub odwiedzał cmentarze, gdzie spoczywają polegli za wolność ojczyzny, dużo mówiło kulturze narodowej. Nawet gdy przemawiał do gremiów międzynarodowych, mówił o swoim przywiązaniu do Polski, cytował także polskich wieszczów. Ojciec Święty starał się na bieżąco śledzić wydarzenia w Polsce, by w razie konieczności reagować i upominać rodaków. Wreszcie osobiście dawał dowód swojej patriotycznej postawy. Zrobił to np. w polskim parlamencie (11 czerwca    
1999 r), kiedy mimo słabego stanu zdrowia wstał słysząc pierwsze słowa hymnu narodowego. Podczas wizyty w siedzibie ONZ w Nowym Jorku S października 1995 r. sporo miejsca w przemówieniu poświęcił wolności narodów i ich prawom. Na temat patriotyzmu wypowiedział się także w książce „Pamięć i tożsamość" (2005), wiążąc ściśle to  
pojęcie z pojęciem ojczyzny. W powiązaniu zaś z Pismem Świętym Jan Paweł II wyprowadził patriotyzm z Dekalogu, z czwartego przykazania, „które zobowiązuje nas, aby czcić ojca i,matkę". Napisał: „Mamy czcić rodziców, gdyż oni reprezentują wobec nas Boga Stwórcę. Dając   nam życie, uczestniczą w tajemnicy stworzenia, a przez to zasługują  na cześć nadobną taką jaką oddajemy Bogu Stwórcy.